Je hebt van die mensen, die bezig zijn met andere mensen. En dan heb ik het niet over mantelzorgers of af en toe checken of die stokoude buurvrouw nog leeft. Neen, ik doel op mensen die zich bezig houden met waar andere mensen zich mee bezig houden. Om het te concretiseren in de woorden van Wim Sonneveld; ‘’Hoe of het bankstel staat bij Mien’’. Ik vind daar wat van.
Maar om te breken met traditie ga ik het niet alleen maar afkraken, het fascineert mijn namelijk ook. Wat is het nut ervan? Waar komt dit gedrag vandaan? Levert het iets op? Iedereen is weleens bezig met andere mensen, zo ook ikzelf. Maar er is een onderscheid te maken tussen interesse en oordeel.
‘’Jos is boswachter, ik vraag me af hoe zijn dagen eruitzien.’’. ‘’Marjan heeft een rijke vent aan de haak geslagen, hoeft ze zelf lekker niet meer te werken.’’. Twee totaal verschillende denkrichtingen. Oordelen over andere mensen is zo gemakkelijk, dat het praktisch vanzelf gaat. Een soort oerinstinct van de moderne mens, dat ook nog eens een goed gevoel kan opleveren. Een ander naar beneden halen en jezelf daardoor beter voelen is een manier om zelfvertrouwen te kweken.
En dan wordt het nog veel leuker als men dit deelt met vrienden en kennissen, die die persoon ook kennen en lekker meegaan in het oordelen. Dat noemt men roddelen. Schept ongetwijfeld een band. Het wordt pas echt problematisch als de roddels gaan over iemand waarmee je omgaat. Enerzijds leuk doen en dingen delen, anderzijds de vuile was uithangen op een terrasje of afkeurend, samenzweerderig mompelen over die enorm dikke, nieuwe SUV, ‘’Wat heeft hij te bewijzen…’’
Het is eigenlijk diep triest dat ons eigen leven blijkbaar zo uitgeblust is, dat daar niets meer aan informatie te halen valt en we ons vermaken met andermans levens. En dan van een oppervlakkigheid die je kunt vergelijken met het gedachtegoed van meisjes op de middelbare school.
De grootste grap van dit alles is dat dit gedrag ook een zeer ernstige, negatieve uitwerking op de eigen psyche heeft. Als je zelf zo in elkaar zit, ga je er namelijk vanuit dat iedereen zo in elkaar zit. Dat noemen we projectie. En dus ben je nooit veilig voor dit soort kletspraat, waar jouw vrienden achter je rug om ook aan meedoen. Wat voor paranoïde leven leid je dan? Wie kan je vertrouwen met je geheimen? Hoe kom je voor de dag? Iedereen is namelijk altijd bezig met hoe jij erbij loopt, ze analyseren alles van je schoenen tot je hoed en vellen een genadeloos oordeel in stilte.
Maar er is licht aan het einde van de tunnel. Ik weet uit ervaring dat je dit gedrag ook bewust kunt afleren. Het duurt even en de tic blijft af en toe wel opspelen, zeker als mensen om je heen beginnen te roddelen, maar het kan.
Stel je voor een terrasje op het Waagplein en er loopt een dame voorbij met knaloranje haar (niet Koningsdag-gerelateerd) van een zekere leeftijd die ook haar gekke bril en bonte jas heeft aangetrokken. In plaats van denken: ‘’Wat een clown, hoe kan je er zo idioot bijlopen?’’, denk je ‘’’Wow, wat een lef, wat leuk dat ze helemaal haar eigen ding doet’’.
Stel je voor dat je zelf iets aantrekt, zonder je er iets van aan te trekken wat Mien ervan vindt.
Guus
