1980. De stadsoorlog in Amsterdam. ‘Geen woning, geen kroning.’ Een strijdkreet om de toenmalige woningnood aan de kaak te stellen Ook toen waren de speculanten aanwezig en werd het kraken van een leegstaande woning een ‘must.’
Vragen die rijzen zijn onder meer hoe de staat misschien met nieuwe regels het geloof in zijn algemeen nut en rechtvaardigheid kan herstellen? Hoe ver moet de staat regelen, en waar en ten gunste van wie? Sinds het ontstaan van de verzorgingsstaat is de klassieke klacht van rechts, dat die de burgers hun persoonlijke vrijheid beknot en hun verantwoordelijkheid ontneemt en dat de bureaucratie het leven verstikt. Stelt H.J.A. Hofland in zijn voorwoord van genoemd boek. Woorden die ook heden ten dage nog voldoende van toepassing zijn. Althans, dat is in dit geval mijn mening, maar ook deze mening wil ik graag ter discussie stellen.
De krakersbeweging bracht het nodige teweeg. ME tegenover stenen gooiende tegenstanders, die voor een deel werkloos waren, geen woning hadden en van een uitkering rond dienden te komen. Niet georganiseerd, maar wel overtuigd van het ideaal dat hen voor ogen stond. Socialisme in een bepaalde vorm, en waar de slag werd geleverd, Amsterdam had al de nodige rellen achter de rug. De Afbraak voor
de Metro lijn en ook Nijmegen liet zich niet onbetuigd. Demonstraties die de nodige ophef naar voren bracht, na een periode dat rust daarna een nieuwe standaard werd.
Ruim veertig jaar later hebben we door omstandigheden ‘gedwongen’ velerlei van overheidswege aangekondigde acties moeten ondergaan. De anderhalvemeter samenleving, de mondkapjes, het vaccineren, de QR code om ergens aan te kunnen deel nemen, de wekelijkse persconferenties en de nodige lockdowns. Het gedwongen sluiten van horecazaken, geen restaurantbezoek en ook minder belangrijke zaken die op slot dienden te gaan. En velen hielden zich daaraan, terwijl anderen er alles aan deden om het gezag van overheidswege te ondermijnen.
Het stikstof debat dat boeren in opstand bracht, het Zwarte Pietenspel dat zich ook kenmerkte door acties die in zekere zin onbetamelijk waren, fakkels die voor huizen van politici werden gepresenteerd en niet in de laatste plaats een organisatie die onder de noemer EXTINCTION REBELLION van zich laten horen. Snelweg bezetten, zich aan hekwerken vastklinken, bereid zijn om hun hand met lijm aan het wegdek te plakken, zich weg laten dragen door overheidsambtenaren en zelfs dagen in de cel door moeten brengen. En ook de Trias Politica komt onder druk te staan, niet alleen in Nederland, maar ook in Europees verband. Waar ooit Wim Kan zich afvroeg ‘waar we heen gaan’, is ook Jelle niet meer van de partij. Hooguit Wopke, maar ook die heeft vaak zijn handen vol.
ikWik 5-2-2023
