Hè hè, we zijn weer open en dan werd tijd ook. Zo, dat klinkt strijdvaardig, hoor ik u denken. En heel eerlijk gezegd was dat ook zo. Ik was het zat en niet alleen ik. Ik ontdekte dat mijn horeca collega’s er in Alkmaar hetzelfde over dachten. De laatste lockdown heeft me mentaal gekraakt. Het werd een beetje grijs in mijn hoofd. Ik verloor een beetje het vertrouwen. En dat is eigenlijk niks voor mij. Ik zie altijd wel ergens licht branden. Ik kan niet ontkennen dat het een knipperlicht was. Soms aan, maar vaak uit. Ik ben een echte nieuwsvergaarder, maar nu kan het nieuws me om meerdere redenen gestolen worden.
Sinterklazien had kennelijk in de gaten, dat ik een beetje depressief werd, dus ik kreeg in mijn schoen een monopolyspel. Niet een gewone uitvoering, maar een Bowie uitvoering. Ik ben namelijk Bowie-fan. In plaats van straten, moesten we nu albums kopen en daarop tribunes en stadions. Het hele spel had helaas niets met kennis te maken, want dan was er nog wel een beetje hoop geweest. Nog voor ik het pakpapier eraf gehaald had, appte ik mijn twee Bowie vrienden. Of ze toevallig zin hadden in een avondje Monopoly spelen. Gewoon Monopoly, pils drinken en chips eten. Oh ja nog één toevoeging; Ik had een platenspeler geregeld, dus neem je Bowie platen mee.
In niets leek het erop dat het voor mij een desastreuse avond zou worden, ik had er zin in. Spelletjes en plaatsjes draaien. Ik zie u jaloers worden. Nou, ik heb nieuws voor u; nergens voor nodig. Alvorens de visite kwam, heb ik de spelregels nog even goed doorgenomen. Want ja, het zou vervelend zijn als we bij elke stap de reglementen erbij moesten halen en bovendien voor de mannen zou het ook wel een tijd geleden zijn. Hoe naïef kan een mens zijn. Niets wees erop dat het een fatale avond zou worden voor mij….Niets…
Stipt half 8 stonden de mannen voor de deur. We hadden om 8 uur afgesproken. Dat was achteraf het eerste signaal, dat deze avond mijn grijze wolk niet zou verdwijnen. Waar ik nog even wilde bijpraten, stonden de heren te popelen. ( signaal 2). Zal ik de spelregels nog even uitleggen, vroeg ik? Nee hoor, zal we hetzelfde zijn als vroeger toch? ( signaal 3). Ik had een stoel op de kop van de tafel had gezet ( lekker gezellig), maar de Heroes gingen tegenover me zitten ( signaal 4).
Wat blijkt; in de tijd dat ik vroeger huiswerk maakte; speelden deze lieverds Monopoly. Niet één keer in de maand; nee … ELKE DAG.. Elke dag!! Ze konden het zelfs zonder bord. De straten wisten ze uit hun hoofd!! Waar de heren minimaal 11 gooide, kwam ik niet verder dan 3, met 2 dobbelstenen wel te verstaan… Tergend langzaam kroop ik over het bord, terwijl de lachende gezichten tegenover mij, me gierend keer op keer inhaalden, ondertussen alles opkopend wat er voor hun voeten kwam.. Eindelijk gooide ik 4… 2×2 dus dubbele beurt en jahoor, hoppakee de gevangenis in… Kon ik gelijk even pils halen voor de mannen…
Mijn aanstaande faillissement duurde 6 uur. Toen Major Tom nog even een nieuwe LP opzette, luidde ‘The Man who sold the world’ mijn bankroet in. Geen moment het gevoel gehad dat we tegen elkaar speelden, ik speelde tegen hen.. En dan komt het moment dat ze je tips gaan geven; over hoe je uit de deze hachelijke situatie kan komen. En die tips zijn gelijk de tips die de woekerpoliswoekeraars geven.. Opletten dus, maar ja, zonder geld kon ik geen kant op. Handenwrijvend kochten ze mijn straten voor een habbekrats op, (aan hotels ben ik nooit toegekomen).. Twee uur s’nachts was het bier en al mijn geld op… Ik heb ze niet eens uitgezwaaid…
Blij dat we weer open zijn, alle dagen lekker volle bak.. De beste remedie tegen grijze wolken in je hoofd.
Peter Visser
