Na een afwezigheid van 4 maanden, mag ik weer een stukkie schrijven voor de flessenpost. Had ik een writersblock? Zeker niet, maar er was wat gefrutsel op de redactie zullen we maar zeggen. En van de week ging de telefoon of ik weer een bijdrage wilde leveren. Met alle liefde zei ik, want ik vind dat schrijven nu eenmaal leuk.
Ik vind het leuk om te schrijven over wat er zo allemaal in mijn leventje gebeurt en dat ik dat nog delen mag ook. En nog leuker vind ik het dat het met plezier gelezen wordt. Ik kan kort zijn; ik heb t een beetje gemist. Ik heb wel 80 onderwerpen, die ik met jullie wil delen, maar dat kan natuurlijk niet allemaal in 1 column, dus ik heb genoeg munitie voor de volgende edities.
Want het leven heeft in de afgelopen maanden niet stil gestaan. Ik had kunnen schrijven over koningsdag en de koningskade, ik had kunnen schrijven over de binnen en de buiten balloners, ik had kunnen schrijven over mijn paarden, vakantie in Zuid Afrika, die zowel verwonderend, prachtig als gek genoeg emotioneel was.
Of over een vriendin van mij die van het ene op het andere moment een auto immuun ziekte kreeg, waardoor ze verlamd raakte en nu aan het herstellen is in Heliomare en dat met zoveel opgewektheid doet; dat het niet eens meer een vraag is of ze ooit weer gaat lopen, maar dat ze zeker weet dat ze lopend het ziekenhuis uitkomt.
Ik weet bijna zeker dat al deze onderwerpen weer aan bod komen in de aankomende edities. Maar eigenlijk zou ik moeten beginnen met waar ik vorig jaar mee gestopt ben. Of beter gezegd, waar ik in oktober heel graag over wilde beginnen, maar waar het door omstandigheden niet meer van kwam.
Want opa paard, werd voor de tweede keer opa. Op 6 oktober zag onze Rein het levenslicht. En nu denk je misschien, die Peter Visser heeft toch zelf geen kinderen, dus hoe dan Opa? Nee dat klopt, maar de lol, enthousiasme, kippenvel is er echt niet minder om.
En ik weet zeker dat de andere kinderloze oma in dit inmiddels samengestelde gezin er net zo over denkt. Het maakt niet uit, dat er geen eigen ”bloed” in zit. Ik ben een fantastische ervaring rijker. Als een klein kind je met grote kijkers aan kijkt en lachend begint te kirren, ga ik als vanzelfsprekend rare geluidjes terug maken.
Hij mag aan je haren trekken, op je vinger bijten en als 1 van de ooms, tantes, opa’s, oma’s , papa’s of mama’s net de fles heeft gegeven en de kleine spruit de hele inhoud over je net gestreken overhemd kiepert, blijf je gewoon lachen. Het mag allemaal.
Vroeger zei , ik heel stoer; “We beginnen niet aan een oppasdag hoor”. Inmiddels is de oppasdag een feit en zorg ik dat ik net iets eerder thuis ben dan anders, om het toch allemaal ff mee te maken.
Waarbij de waardering en liefde voor de oma waar ik nu eenmaal verkering mee heb, alleen maar groter wordt. Want als een ware professional dirigeert ze de twee dreumesen precies haar kant op, terwijl het bij mij precies het omgekeerde is.
De hele dag klinken er kinderliedjes en als ze op zijn, komt absoluut de steeds maar terugkerende vraag van alle dag: “Wat voor geluid maakt een schaap?…………. En ondanks dat mijn rol minimaal blijft, want kleine kinderen moeten niets hebben van veel te lange mannen met zware stemmen, geniet ik er van.
Net als van de ouders, die in 24 uur zijn veranderd van zenuwachtige spring in ’t velden, naar zorgzame , volwassen, zelfverzekerde en lieve opvoeders. Niet alleen naar hun kind, maar ook naar elkaar.
Nou als dit op de valreep geen tranentrekker dreigt te worden, weet ik het ook niet meer. Dus is er gelukkig ook de realiteit. De volgescheten poepluier. Die is niet voor mij en dat blijft lekker zo. Mijn oma zaliger zei altijd; ik leer niet melken, want dan moet ik het doen ook. En deze wijsheid staat op een tegeltje en hangt boven mijn bed.
Fijn om er weer te zijn
