U weet misschien nog dat ik exact 3 jaar geleden (maart 2021) de vreselijke verhalen van mijn 3 dochters over seksuele straatintimidatie, “gewoon” in ons Alkmaar, tijdens een commissievergadering heb verteld, om zo toenmalig burgemeester Roemer te vragen om actie hiertegen te ondernemen.
Vrijwel elk meisje, vrijwel elke vrouw in Alkmaar wordt hier namelijk op enig moment mee geconfronteerd. En veel mannen realiseren zich dit niet. Op de sneue types na, de mannetjes die dit juist doen. Want ja, het betreft vrijwel uitsluitend mannen (“mannetjes met kleine pikkies”, zou mijn moeder zeggen).
Er is inmiddels een plan van aanpak, een meldpunt, er is een communicatie-campagne geweest met posters langs de weg, en op scholen, en BOA’s en politie wordt gevraagd om hier extra alert op te zijn.
Maar het schiet niet op. Er is geen verandering. En waarom niet? Het heeft enerzijds te weinig prioriteit, maar ligt anderzijds aan onszelf. Wij moeten zelf, als omstanders, ons gedrag veranderen. We moeten niet meer onze schouders ophalen of uit angst wegkijken. We moeten geen sensatiebelust filmpje van dit soort asociaal gedrag maken. Nee. We moeten ons er mee bemoeien. Want de straat, die is niet van die sneue hufters. Die is van ons. Van ons allemaal. Maar alleen als wij ons er allemaal mee bemoeien. Aan de kant van het slachtoffer gaan staan. En dat ook zeggen, als je iets ziet gebeuren. Anders verandert er niets op straat. En krijgt het dus nooit voldoende prioriteit.
Wat wel zaken kan veranderen, is het wetsvoorstel Seksuele misdrijven (Senaat steunt Wet seksuele misdrijven – Eerste Kamer der Staten-Generaal) dat deze week is aangenomen. Demissionair minister Yesilgoz is zelf al sinds zij VVD-raadslid was in Amsterdam, groot voorstander van het hard aanpakken van deze sneue en asociale types, en beschouw ik op dit dossier als een groot en formidabel bondgenoot. Nu seksuele straatintimidatie strafbaar is, wordt het nog belangrijker om je ermee te bemoeien. Want alleen dan heeft aangifte, melding en vervolging zin. Ben je getuige van deze onzin? Bemoei je er mee, en help het slachtoffer met aangifte doen.
Het is namelijk niet normaal dat je als vrouw alleen op straat moet nadenken waar je loopt of hoe je je kleedt. Het nasissen of naroepen van vrouwen heeft niets met vrijheid van meningsuiting te maken. Nu de strafbaarstelling wettelijk geregeld is, is het tijd voor de volgende stap: handhaving. En daar zijn meldingen, getuigen en stevig optreden van de -politiek hiervoor verantwoordelijke- burgemeester voor nodig. We hebben de mogelijkheden. Aanpakken dus, die mannetjes met kleine pikkies.
John van der Rhee
