cocktails, zeewier, poëzie en verbinding
Deze week stond voor mij in het teken van tropische verrassingen, vriendschap en liefde. Een paar dagen bracht ik door met vriendinnen aan mijn geliefde Costa del Overvloed – het zuidelijkste puntje van Spanje, recht aan zee, met een uitzicht om stil van te worden. De cocktails stroomden, de grappen rolden, de vriendschap bloeide. Mijn hart was vol. Wat kan het leven rijk zijn – en wat is het fijn om dat te delen met mensen die dat ook niet vanzelfsprekend vinden.
En god, wat ben ik blij met vriendinnen die, net als ik, hun kinderlijkheid nooit zullen verliezen. We sprongen in zee met snorkels en waterpistolen, lachten elkaar keihard uit als iemand niet overeind bleef op het subboard. Met zongebleekte haren, nog zout van de zee, reden we naar de visafslag voor schalen a compartir: gebakken vis, calamaris, almejas, pulpo – en ‘a bottle of million dollar’ huiswijn voor nog geen tientje. Geen opzitten aan een VIP-tafel, geen spuitende champagneflessen in een club. Met deze vrouwen heb je niets meer nodig. Ik hou van ze. Onvoorwaardelijk. Ook met zeewier in m’n bikinibroek.
Van dat tropische uitje gleed de week langzaam richting Hemelvaartsdag. Een mooie dag om mijn Moederdagcadeau te verzilveren: een bezoek aan het Wereldmuseum. Vroeger heette dat het Tropenmuseum – ik weet niet hoe vaak we daar zijn geweest toen we nog in Amsterdam woonden en mijn twee allerliefste schatten nog klein waren. We hadden daar onze vaste rituelen: stiekem parkeren, spelen bij het fonteintje, verdwalen in het kindermuseum, de vaste route langs de collectie. De kinderen konden er zélf de rondleiding geven.
Toen ik van ze een dagje “nu en toen” cadeau kreeg, wist ik: dit is goud. En dat werd het ook. We genoten van het gebouw, de tentoonstellingen en vooral van de expositie Poetry of the People, over poëzie in West-Azië en Noord-Afrika. Het raakte ons alle drie. Bijna tot tranen toe. Kunst en cultuur kunnen echt verbinden – ook als je dat zelf soms lastig vindt. En als je zo’n ervaring deelt met je geliefden, voel je je even helemaal één. Met elkaar. Met de wereld.
Misschien is dit inmiddels wat intens leesvoer, maar ik zeg het toch: ga voor die verbinding. Bezoek die tentoonstelling. Maak een cocktail. Neem een duik in zee. Daarvoor hoef je echt niet naar Spanje – ook wij wonen aan de Costa del Overvloed.
