Deze week was het groot nieuws: onze premier krijgt een kindje. Dat op zich is niet zo bijzonder, maar het feit dat hij een homoseksuele relatie heeft en een kind via een draagmoeder verwacht, dat is wel bijzonder. Helaas reageert niet iedereen enthousiast op dit babynieuws. De toetsenbordridders gingen deze week behoorlijk tekeer op de sociale media. Niet alleen over het babynieuws zelf, maar zelfs de homoseksualiteit van onze premier werd aan de schandpaal genageld.
We leven momenteel in een maatschappij waarin de acceptatie van de lhbtiq+ gemeenschap niet langer groter maar juist kleiner wordt. Er is een neergaande spiraal zichtbaar en dat heeft allerlei oorzaken. Ik vind deze ontwikkeling niet alleen zorgelijk maar ook heel verdrietig.
De Amsterdam Pride vierde dit jaar haar 30e verjaardag, en in Alkmaar hebben we sinds 2010 een eigen Pride. Helaas is het bijeffect dat met het steeds zichtbaarder worden van de queergemeenschap in het straatbeeld en in de media er een steeds luidere tegenbeweging is ontstaan. Een kleine maar luidruchtige groep mensen die het niet aankan dat er mensen bestaan die 'anders zijn' dan zij. Dat is eng, ofzo?
Iedereen heeft de behoefte om zich gelukkig te voelen en zich te verbinden met iemand bij wie hij of zij zich veilig voelt. En velen van ons hebben de wens een gezin te vormen, hoewel dat niet voor iedereen even makkelijk te realiseren is. Dat geldt niet alleen voor homoseksuele stellen overigens. Maar wie zijn wij om daar negatief over te oordelen? Waarom kunnen we niet gewoon blij zijn dat twee mensen het geluk bij elkaar vinden en in een liefdevolle relatie een kind willen grootbrengen?
Ik ken heterostellen die zelf geen kinderen kunnen krijgen en hun kinderen hebben geadopteerd. Ik ken genoeg gescheiden hetero-ouders die hun kinderen juist in een behoorlijk onveilige situatie hebben grootgebracht. Ik ken gelukkige en liefdevolle gezinnen waarbij een van de ouders op latere leeftijd 'uit de kast' is gekomen en een liefdevolle gayrelatie is aangegaan, en waar de kinderen nog steeds heel liefdevol en in een veilige situatie opgroeien.
Om het even naar mijn eigen leven te vertalen: mijn zoon is homoseksueel en als hij over een paar jaar een kinderwens heeft, gaat hij net als Rob Jetten nu een moeizame weg om die wens te realiseren. Terwijl ik als moeder niets liever wil dan dat mijn zoon gelukkig is. Mijn dochter is 'happy single' en heeft een enorme kinderwens. Ook zij zal waarschijnlijk op een 'niet traditionele manier' een gezin starten. Ook haar gun ik dat geluk. Zelf ben ik mijn gezin gestart in een heteroseksuele relatie, maar door de scheiding zijn de kinderen voornamelijk door mij opgevoed. Ook een alleenstaande moeder dus, niet anders dan wat mijn dochter in de toekomst gaat doen.
Laten we met elkaar afspreken dat we elkaar vrij laten in hoe we ons gezinsleven vormgeven. Het belangrijkste voor het kind is dat het in een liefdevol gezin opgroeit. En of dat nu met een vader en een moeder, twee vaders, twee moeders, één moeder of drie ouders is, dat maakt geen verschil.
Liefde is het toverwoord en verdraagzaamheid de tool.
Mieke Biesheuvel
Leefbaar Alkmaar
miekebiesheuvel@hotmail.nl
