We hebben een probleem. We? Hebben? Neen, niet wij maar zij! Naarstig op zoek naar huisvesting en het gegeven dat men er maximaal twee jaar mag verblijven eist nu eenmaal SPOED! Jawel met hoofdletters! Maar juist die spoed is zelden goed. Het betreft mensen die door verschillende omstandigheden elders terecht zijn gekomen. Door een scheiding dan wel door ander ongemak. En daar de sociale huurwoningen niet bepaald voor het uitzoeken zijn, de SVNK wachttijden kent voor wat betreft de inschrijving, verloopt dit proces bepaald niet soepeltjes. Dat dit hete hangijzer velen kopzorgen brengt, ook daar kun je niet omheen.
Jawel, er wordt aan alle macht aan gewerkt, maar wederom kun je ijzer niet met handen breken. Dat dit niet alleen voor slapeloze nachten zorgt, het feit dat je te paard kwam en als ridder te voet verder moet gaan, ook daar valt niet aan te tornen. Op straat komen te staan en dakloos worden, ik moet er niet aan denken. Of wat te denken van al die verslaafde daklozen die straks worden opgevangen in een leegstaande fabriekshal? Een bed valt nog wel te regelen, een bad met aan de overzijde een sanitairwinkel mogelijk ook nog wel, maar voor de rest is het afwachten. Om dan maar te zwijgen hoe of men de dag door zal gaan brengen. Een biertje, een bankje en mogelijk een jointje, en om is wederom een dag.
Of wat te denken van de mensen die uitzicht hebben op energiearmoede? Ook daar valt weinig meer te redden in de wetenschap dat niet iedereen in aanmerking komt voor een subsidie. Dat er gesneden moet worden in het kader van bezuinigingen, ook daar treft men niet alleen een weifelende overheid, maar ook twijfelende gemeenten. Blijkt nog steeds dat je een euro slechts een keer kunt uitgeven...
Dat is een deel van dit verhaal. Dat andere deel betreft alweer de cultuur. Alkmaar groeit en bloeit tegen de klippen op. Naast een stedelijke kwestie betreft dit ook een regionale. Laat Alkmaar bruisen en sluis de nodige gelden door naar culturele instellingen, als Victorie, het Stedelijk en ook de Vest. Willen we als regionaal centrum ons verdienstelijk maken, dan zullen we moeten investeren. Er schijnt een pot met geld te bestaan ten bedrage van 70 miljoen euro en ook dat geld dient zo eerlijk mogelijk te worden gedeeld. Van een moment waarop dit besluit wordt genomen, ook daar is nog geen duidelijkheid over. Maar dat de Kremer collectie op het programma van het Stedelijk terecht is gekomen, daar is dan wel weer sprake van.
Het is vaak een kwestie van prioriteit. Waar is mogelijk het meeste rendement te verwachten? De Vest, Victorie dan wel het Stedelijk? Met de museumkaart komt dit het Stedelijk wel goed uit. Maar mogelijk zal men op termijn ook minder geld aan cultuur te besteden hebben. En dan zal mogelijk die Museumjaarkaart onder de Goede doelen vallen. Maar dan dienen we weer lid te worden van een loterij. En ook die goede doelen loterij kent een aanzienlijke prijs. Wat valt dan te overwegen?
We kennen een voedselbank die het moet hebben van vrijwilligers. We kennen kringloopwinkels die het ook voor een groot deel moeten hebben van vrijwilligers. We hebben vrijwilligers in het ziekenhuis, in zorginstellingen en niet te vergeten de groep die als mantelzorgers taken verdelen. We hebben een hospice, we proberen te denken aan mogelijkheden en we hebben wethouders welke zich bezig houden met het uitvoeren van door de overheid gestelde taken. Te denken valt aan jeugdzorg, WMO dan wel het op peil houden van de veiligheid. Het is vaak een kwestie van wat je op het bordje van de 'ander' deponeert. En die hoeft het dan alleen te slikken, want stikken is een brug te ver. Om dan maar weer te zwijgen over de Spreidingswet. Als eerder naar voren gebracht: 'we hebben een probleem.'
Maar als je al die problemen bij elkaar optelt, is het een stapel aan problemen en loop je de kans dat je door het bos de bomen niet meer ziet. Waar zelfs Staatsbosbeheer niet in staat is om een buitenverblijf in stand te houden en besluit om dit af te gaan stoten. Maar dan komt de burgerij in beweging. Worden er handtekeningen opgehaald en gaat men de 'boer' op. Dat zou ook in Alkmaar kunnen gebeuren en laat dan weer zien wat men onder saamhorigheid verstaat, te weten: 'een voor allen en allen voor een!'
