Zo, het empty nest is werkelijkheid, nu echt. Ook mijn jongste is onder de pannen, heeft na drie jaar boomerangen een Amsterdamse studio gevonden met een redelijke huur en op een prima locatie. Deze zomer legden we een vloer, ze kocht een koelkast en een bed, kreeg een vierpits kookplaat van haar opa en verhuisde haar spullen in fases.
Maar al snel bleek: afscheid nemen bestaat niet. En het is nog even wennen. Dus vierde ze haar verjaardag gewoon weer thuis. Dat vond ik heel leuk, want ik kon weer aan de gang met slingers en taart en feestelijke cadeautjes op de ontbijttafel. Alsof ze weer 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 21 en 22 werd. Als ik het zo achter elkaar schrijf, realiseer ik me dat we in al die jaren een mooie geschiedenis schreven en dat we die weer volop aan het verder schrijven zijn. Het is gewoon een nieuw hoofdstuk.
En ook voor mijzelf breekt er een nieuw hoofdstuk aan. Een periode waarin ik me ga bezinnen op mijn huisvesting, want ik kan nu echt plannen maken voor een ander huis, als ik dat wil. Want het is me nog steeds wat te groot zo in mijn eentje. Het leuke is dat ik geen haast heb en dat ik eerst even ga genieten van de relatieve rust in huis. Waarbij ik die twee meteen alweer een beetje mis, want het is een dualistisch gebeuren zo in mijn hoofd en in mijn hart.
En tijd om me te vervelen heb ik niet. Want waar mr. Flessenpost vroeger mijn stukjes altijd twee of drie dagen van te voren kreeg, moet hij me nu toch vaak op donderdagmiddag nog een appje ter herinnering sturen. Waarna ik een nieuw tabblad in mijn browser open en tussen de bedrijven door aan het tikken sla. Ik vraag me af of dat ooit anders zal worden, want ik kies toch echt steeds zelf weer voor de drukte.
De wasmachine draait al dagen niet. De koelkast is best wel leeg. De hond zeurt om een wandelingetje en ik wil naar beneden roepen om te zeggen dat iemand nu toch echt met haar naar buiten moet gaan. Maar er is niemand die me hoort, behalve ikzelf.
Dus nu sta ik met een been in mijn werkkamer en met een been naast de kattenbak op de overloop. De riem al in mijn handen, een schoen in mijn hand en de ander aan mijn voet. Een telefoon rinkelt, de hond hoor ik met haar pootjes tikkend op de houten vloer. Deelde ik me vroeger in duizend stukken, blijkt dat ik dat nog steeds doe.
En nu, nu doe ik dat echt helemaal zelf. Niemand en niets om de schuld te geven. Empty Nest is veel meer dan een kind op kamers. Het is de confrontatie met je eigen acties.
Ik ga even dat rondje maken, met aandacht voor dat lieve beestje. Maar eerst even de telefoon opnemen....
