Nou, het nieuwe jaar is begonnen. Persoonlijk kijk ik altijd erg uit naar januari, de maand december kost me veel energie. Zonder in detail te treden, maar ik krijg de decemberblues maar moeilijk afgeschud. Het is te druk, er is teveel, ik deel me in duizend stukken. Ik geniet van Kerst en het samenzijn met alle lieverds om me heen, dat zeker wel, maar over het algemeen ervaar ik toch een zware deken die over me heen valt. Met dit jaar als episch hoogtepunt de avond van 31 december. Ik maak je even deelgenoot van mijn verhaal. Niet om te klagen, maar omdat ik weet dat er velen met mij die periode zo ervaren en gedeelde smart is halve smart, toch?
Al mijn plannen om Oud en Nieuw vuurwerkvrij (de hond is zo bang voor vuurwerk, het is te zielig, ik wilde daarom weg van huis), in leuk gezelschap en gezellig door te komen vielen in het water. Lang verhaal kort: ik zat uiteindelijk alleen in een vakantiehuis in donker Drenthe. Een tophuis voor 8 personen. Dat is best groot in je eentje… Maar omdat ik ook graag alleen op reis ga, zat ik er vooraf niet tegenop. Eigenlijk dacht ik dat ik wel zou gaan genieten van de rust en het niets moeten. De fles champagne was mee, de hond was mee en ik zou, hoppekee, blij het nieuwe jaar ingaan. Maar het liep anders. De deken was te zwaar.
Bij de eerste de beste tegenvaller knapte het; een beker thee was te kort voor de bekerhouder in de auto en bij mijn poging hem eruit te trekken gutste de hete thee over mijn hand. Het viel hartstikke mee hoor, maar ik vloekte en tierde. De hond keek me aan of ik zelf een rotje naast haar had afgestoken.
De tweede tegenvaller: ondanks een vuurwerkverbod in het vakantiepark werd me toch een partij vuurwerk afgestoken voor de huizen op ons rijtje. De hond had het al heel snel niet meer, bibberde, kwijlde, verstopte zich. De gedachte dat ik voor Jan Doedel bijna 3 uur onderweg was geweest werd bij iedere duizendklapper sterker, tot het moment dat ik dacht: wat doe ik hier? Maar terugrijden zat er niet meer in.
Ik besloot het wat gezelliger te maken en niet te zeuren. En ja, dat werkte! Top2000 aangezet, boek erbij, er schoten lieve berichtjes mijn telefoon in en ik kwam erachter dat ik zeker niet de enige was die alleen zat. Gedeelde smart bleek echt halve smart. Bovendien kwam ik heel onverwacht in een gezellige appconversatie terecht waardoor ik gewoon zin kreeg om hapjes op tafel te zetten en iets lekkers in te schenken. Nog bedankt daarvoor, je weet zelf wel wie je bent!
Uiteindelijk ben ik op tijd naar bed gegaan, hond mee in haar mandje naast mijn bed. Om 12 uur barstte het helemaal los en het geknal was oorverdovend, dus de hond kroop onder het bed, weer trillend en kwijlend van angst. Dat is zo zielig en je kan maar weinig doen om te helpen. Uiteindelijk zijn we toch in slaap gevallen.
En op 1 januari, poef, weg deken…. hallo mooi Drenthe, hallo heide, hallo bos, hallo nieuw jaar, mijn moeder en stiefvader kwamen een dag eerder naar me toe, mijn dochter kwam nog en het werd supergezellig. Ik bedacht me maar weer eens: alles wat beroerd is, gaat ook weer voorbij. Dat had ik me best een dagje eerder willen realiseren. Volgend jaar weer een nieuwe kans op wijsheid.
Een mooi jaar voor iedereen gewenst, ik heb er zin in!
Kim Klaver
