Ik schrik wakker met een bonzend hart. Neem even de tijd, loop naar de badkamer en neem een glas water. Wat was dat nou voor een rare gedachte? Iets met reclame over eten? nog niet helemaal wakker wankel ik richting bed, duik onder de dekens en slaap zodra mijn hoofd het kussen raakt.
Rrrrrrr… 8 uur. De wekker haalt me uit een diepe slaap, een warme – koude douce zorgt dat ik er weer fris tegenaan kan vandaag.
Routinematig maak ik mijn ontbijt klaar, bio yoghurt, noten, appel, mariadistel en kurkuma met lijnzaadolie. Kopje groene thee erbij en de krant. Lezend langs de headlines loop ik bladzijde na bladzijde na van het wereldnieuws tot het regionieuws, plotseling krijg ik een gevoel dat ik niet direct kan duiden, sla een bladzijde om en weer terug, herhaal dit nog een keer en ineens zie ik het. Geen enkele advertentie met aanbiedingen over voedsel, niets van dat! Geen prachtige avocado die ons zegt dat we haast niet zonder kunnen omdat het super gezond is. Maar iemand die iets verder op onderzoek gaat leest snel dat , mede door advertising, er hele bossen gekapt moeten worden om aan de toenemende vraag te voldoen en er voor 1 kilo avocado 1400 l water gebruikt wordt zodat grote watervoorraden dreigen op te drogen met alle gevolgen van dien voor milieu en natuur.
Krant dicht en kijken wat er op de laptop allemaal wacht op antwoord. Wat mails en uitnodigingen om workshops te bezoeken. Dus maar op zoek naar informatie om vanavond niet van de graat te gaan. O, mijn god! Ook hier niets wat mij toegang geeft tot informatie om de juiste ingrediënten te kopen met daarbij de broodnodige receptuur om een eenvoudige maaltijd klaar te maken.
Ik kan lopend naar de Ekoplaza. Ok vooruit, daar aankomend eerst maar langs hun magazine “lekker Weten” om te kijken of er iets instaat dat ik zelf kan maken. Oei, wel erg veel buitenlandse recepten. Hoe zit het met de footprint, vraag ik me af! Eigenlijk houd ik gewoon simpel van een AVG’tje. Met de nadruk op groenten, en dan ook nog het liefst van dicht bij huis. Dan toch maar een rode kool en wat appels gekocht met 1 kilo vastkokende aardappelen.
Thuiskomend gaat mijn mobiel, “ hoi Gerard ben je thuis, ik heb wat lekkers mee”, Sandra Roelofsen runt met haar man Arjan en zoon Menno de Menningweer aan de westelijke kant van de eilandspolder. Zij fokken daar hun prachtige Franse Blonde d’Aquitaine – ras. Gebruiken geen kunstmest en doen niet aan preventief gebruik van antibiotica. Het gras is rijk aan kruiden en heeft mede daardoor een florerende vogelstand.
Elke maand slachten zij 1 koe. Het vlees hiervan bieden zij aan in hun eigen boerderijwinkel.
Binnenkomend is er een hartelijke begroeting en met een “Koffie”? Gaan we zitten. “Wat is er zo lekker, dat je mij met een bezoek ‘vereert’? “ Nou, moest hier een boodschap doen en dacht ik neem een mooie riblap mee”. Wouw, super, maar hoe maak ik dat klaar? “He, heb je nog nooit stoofvlees bereid ¨ ? Nee, zei ik. Oke, laten we dan maar aan de gang gaan:
De riblap, zouten en peperen, insmeren met mosterd en aanzetten in een pan met dikke bodem, 2 gesneden uien erbij doen en afblussen met een flink glas rode wijn, bijvullen met water tot het vlees onderstaat, 2 laurierblaadjes toevoegen en wat peperkorrels en 1 kruidnagel. Gas laag zetten en met een deksel op de pan ongeveer 2,5 op het ‘sudderpitje’ zachtjes laten garen. Ondertussen de rode kool bereiden en de aardappelen koken.
Al kokend hebben we het over waarom zij dat zo makkelijk kan en ik hulp nodig heb. ”Ik heb thuis van mijn moeder als kind al in de moestuin gewerkt en leerde over zaaien en oogsten en de seizoenen. Ook toen aten wij al ons eigen vlees of kippen. We wisten niet beter”.
Dat zet me aan het denken en wens dat kinderen op de basisschool al deze belangrijke kennis aangereikt krijgen en hun eigen keuzes leren maken t.a.v. eerlijk en gezond eten.
Ik eet vanavond in ieder geval een eerlijke – heerlijke maaltijd met pure producten uit de regio.
Gerard Walters
