Wat leuk, een uitnodiging van het Gastronomisch Gilde om een workshop bij te wonen bij Koppert Cress in Monster. Onder het mom van: “Ga met ons mee op een Koppert Cress tour door een wereldwijd landschap waar gastronomie en tuinbouw elkaar ontmoeten, een zoektocht naar combinaties van smaken en om liefhebbers tevreden te stellen met de wonderen die de natuur ons te bieden heeft “, gingen we op pad.
Na de ontvangst met goede koffie en water waar verschillende cressen in zaten kregen we uitleg van Erik Miete, de demokok en PR man voor de rondleidingen. Al lopend door dit enorm grote kassencomplex raakte ik steeds meer onder de indruk van dit bijzondere bedrijf. Alles is geautomatiseerd en volledig energie neutraal. Elke week gaan er 100.000 dozen met 16 kleine bakjes cress naar alle windstreken om uiteindelijk bij speciaalzaken en de betere horeca gebruikt te
worden. De getrokken zaden zijn gezond en onbespoten en zijn stuk voor stuk kleine smaakbommetjes in je mond. Het Affilla cress smaakt naar verse doperwten, basil cress naar basilicum, Adji cress naar zwarte peper, kortom zeer verrassend allemaal. Het proces is gelijk aan dat van tuinkers maar dan met allerlei zaden.
12.00 uur lunchtijd. Verplicht handen wassen voordat je het bedrijfsrestaurant betreedt, je blijft automatisch even stilstaan voordat je naar binnen gaat omdat er een aantal prachtige schildjes op de muur naast de deur geplakt zijn. Een No go area voor Coca Cola, Nestlé, en Unilever! Het restaurant verzorgt voor 260 werknemers iedere dag ontbijt, lunch en diner gratis. Gezond is het credo, veel
van de gerechten komen voort uit reststromen en worden dagvers verwerkt. Het heeft er mede voor gezorgd dat het ziekteverzuim met 40% is teruggebracht. Na s ‘middags nog enkele bijzondere combinaties geproefd te hebben zoals espresso met vanille ijs en Oyster Leaves (het smaakt echt naar oester) wat niet alleen verrassend was maar ook super lekker, was het tijd om afscheid te nemen
van dit bijzondere bedrijf.
Thuisgekomen moesten we ook nog koken , de dames waren vrijgesteld van hand- en span diensten en vriend en ik gingen aan de gang. Uiteraard hadden we wel wat Mise en Place gemaakt zoals het maken van ganzenrillette en ganzenpaté, fijne salade erbij van zoetzure pompoen en veldsla met geraspte bietjes, siroop van balsamico erbij met wat getoast brood en happen maar. Een glas Weisser Burgunder 2022 van Lorentz uit de Nahe maakte het voorgerecht compleet. Op naar het hoofdgerecht: Wilde eend van een bevriende jager. De boutjes gekonfijt in ganzenvet met laurier, jeneverbes en peperkorrels tot het vlees haast van de botjes valt en de borsten op het karkas gebraden, super lekker.
Stamppot van spruitjes ( ⅔ spruitjes – ⅓ aardappel ), klein beetje nootmuskaat en tijdens het stampen een flinke klont roomboter erbij en klaar is Kees. Gepofte appel met cranberries er naast op het bord en een saus (op basis van zelfgemaakte kalfsfond met gevogeltefond en sinaasappelsap met jeneverbes en engelenhaar van sinaasappel) over de eendenborst, deed ons allemaal smullen.
En omdat het maandag was, ook maar een verrassend glas wijn erbij, dit keer een klassieke
Bordeaux : Chateau Croizet Bages 2016 uit de Pauillac en, vooruit je leeft maar één keer, een Chateau Labegorce 2010 uit de Margaux. De 1e met veel Cabernet Sauvignon en wat Merlot en de tweede keer ook met Cabernet sauvignon maar ook met Cabernet franc, merlot en wat petit verdot wat de wijn wat complexer maakt. Het was genieten van al dit lekkers. De “staartjes” heb ik dinsdag geproefd en kwam tot de conclusie dat de zuurstof ook hier zijn werk had gedaan, de Labégorce 2010 was passé maar de Croizet Bages was nog heerlijk.
Een mooi moment aan heerlijke herinneringen.
Gerard Walters
