We zijn voor het 9e jaar in Italië, door corona zijn we er 2 jaar niet geweest maar ontdekken dat het nog steeds een land van lekker eten en sociaal zijn is. Het is mooi weer, zo’n 24 graden en we zitten aan het meer van Iseo, Lombardije. Fietsend, op weg naar het dorp, worden je neusvleugels al geprikkeld, door de geur van verse seringen , gemaaid gras en rozen die je van ver kunt ruiken. Een dorp met pleinen, een kerk en een klok die luid de tijd aangeeft. Slenterend en likkend aan een echte Italiaanse “gelato” denken we aan wat we gaan eten s’avonds aan het meer, vóór onze BIOD, waar elke staplek een eigen olijfboom heeft.
Ik lees het boek van Prof. Jaap Seidell en Jutka Halberstadt “Andere Kost”, een pleidooi voor een gezonder en duurzamer voedselsysteem dat alleen gerealiseerd kan worden als de overheid, de producent en de consument bereid zijn onderdelen hiervan gezamenlijk aan te passen. Heel voorzichtig zien we kleine veranderingen in ons gedrag, zoals consumenten die serieuzer over herkomst en productie nadenken, meer biologische producten kopen en minder dierlijke eiwitten tot zich nemen. Als wél de keuze op het gebruik van dierlijke en plantaardige eiwitten valt, wordt er gekozen voor kwaliteit en dan is Italië een paradijs.
Wij komen op de terugweg langs een Italmark. Lopend langs schappen met prachtige verse
groenten uit het seizoen en vaak ook uit de regio kiezen we voor groene asperges, verse tomaat en wat kastanje champignons, een citroen en een paar takjes verse dragon. Verderop is er een gekoelde vitrine met verse vis, prachtig op ijs gepresenteerd. De zeeduivel wordt onze keus, even laten fileren en nog langs de zuivel voor bio yoghurt, mooie boter en wat kaas. Betalen en terug naar de camping. Als aperitief een glas Curtefranca van Ferghettina 2022 en we kunnen beginnen.
Eerst de onderkant van de asperges even schillen, de kontjes eraf en in stukken snijden. Daarna wat kastanjechampignons en een coeur de boeuf tomaat grof snijden. De zeeduivelfilets even zouten en in de roomboter bakken. In de andere pan de asperges en de champignons wokken, tomaat erbij en even laten garen, niet te lang. Gehakte dragonblaadjes erdoor en wat peper en zout. De groenten op het bord, gebakken zeeduivel erop en met de rasp wat citroenrasp erover.
Buiten staat de tafel klaar, leuk gedekt met een kleed van mijn lang geleden overleden moeder, wat mooie herinneringen oproept. Kijkend langs de olijfbomen zien we zachtjes de zon onder gaan.
Genietend van ons eten moet ik aan Carlo Petrini denken. Deze communistische activist organiseerde in 1986 een demonstratie tegen de komst van een McDonald’s bij de Spaanse trappen in Rome, wat lukte. Zijn idee met nog een aantal vrienden leidde tot de oprichting van Slowfood. Inmiddels is Slowfood een wereldwijde beweging waar duizenden projecten en miljoenen mensen in ruim 160 landen bij betrokken zijn en ik ben daar een trots lid van. Ook hebben zij in 2004 een universiteit opgericht, de enige in z’n soort, voor Gastronomische wetenschappen waar studenten van over de hele wereld cursussen doen. Al pratend over dit soort “wereldse” zaken wordt het stil en donker om ons heen, tijd om de luiken te sluiten.
Gerard Walters
